“Singapur'da en fazla mühendislik diploması ve sertifikasına sahip olan ilk Filipinli ev yardımcısı olmak istiyorum,” dedi Jo.
Filipinler'de 35 yaşındaki Jo, üniversitede siyaset bilimi okudu, burs kazandı ve sekiz yıl boyunca bir hukuk bürosunda çalıştı.
Yaklaşık iki yıl önce ise Singapur'a ev yardımcısı olarak çalışmak için geldi.
Singapur'a gelmek Jo'nun ilk planı değildi. Mothership'e konuşan Jo, başta Avrupa'da çalışmayı planladığını söyledi. Yaklaşık bir yıl boyunca bu ülkede iş başvurusu yaptı.
Ama işe yaramadı.
“Düzinelerce mülakata girdim ama hiçbirinde onay almadım... O sırada sürekli dua edip Tanrı'ya ‘Beni nereye göndermek istiyorsun?’ diye sordum.”
Bir yıl süren sayısız reddin ardından Jo, Avrupa hayalinden vazgeçip Singapur'a başvurmaya karar verdi.
Jo, Singapur'a başvurduktan sadece iki gün sonra onaylandığını ve üç haftadan kısa bir sürede ülkeye ulaştığını söyledi.
Ev yardımcılığı görevini “onurlu bir basamak” olarak tanımladı. Şu an çalıştığı işverenin “çok iyi” ve “çok destekleyici” olduğunu, böyle biriyle çalışmanın kendisi için bir şans olduğunu ekledi.
Üniversiteyi bitiremedi
Filipinler'de Jo, tam burslu olarak üniversitede siyaset bilimi okudu.
Burs, öğrenci asistanı olarak çalışmayı şart koşuyordu. Ancak bir sağlık sorunu nedeniyle öğrenci asistanlığı görevlerini yerine getiremedi ve sonunda bursundan vazgeçmek zorunda kaldı.
Eğitim masraflarını finansal olarak karşılayamadığı için üniversiteyi bitiremedi.
Yine de üniversiteden ayrılmak onu durdurmadı.
Birçok işte çalıştı
Jo, Singapur'a gelmeden önce “her türlü işte” çalıştığını ve neredeyse hepsini “sadece hayatta kalmak için” yaptığını paylaştı.
Bu işler arasında bir hastanenin yoğun bakım ünitesinde, bir çağrı merkezinde ve bir hukuk bürosunda çalışmak da vardı.
Hukuk bürosunda yeminli beyanname (affidavit) yazmayı, mahkemeye gitmeyi ve belge hazırlamayı orada öğrendi.
Bu deneyim, inşaat sektöründe sözleşme yöneticisi ve metraj uzmanı olma isteğini uyandırdı. Jo bu işi “hayal ettiği iş” olarak nitelendiriyor.
Fırsat buldukça okuyor
Jo, kısıtlı imkânları ve ev yardımcısı olarak konumu nedeniyle bazı insanların eğitimini sürdürebileceğinden şüphe ettiğini paylaştı.
“Mühendislik dersimi bitiremeyeceğimi düşünüyorlar. Sadece bir yardımcıyken bunu almak için bu kadar hırslı olduğumu düşünüyorlar,” dedi.
Başkalarının ona duyduğu güvensizliğe rağmen Jo, hayaline ulaşmak için çalışmaya devam ediyor.
İzin günlerinde ve dinlenme zamanlarında teknik nitelikler ve beceriler kazanmak için çalışıyor. Bu kapsamda alanıyla ilgili kurslara katılıyor ve sertifikalar alıyor.
Şu anda iki mühendislik diploması üzerinde çalışıyor ve bu diplomaları yaklaşık iki ay içinde tamamlamayı bekliyor. Ayrıca kariyer değişikliğini desteklemek için Singapur Bina ve İnşaat Otoritesi (BCA) tarafından onaylanmış üç kursa kayıtlı.
Jo, yurt dışındaki üniversitelerin verdiği birkaç kursu da tamamladı. Bir gün Londra Üniversitesi'nde hukuk okumayı hayal ediyor.
“İnşaat sektöründeki en önemli iş rollerinden birinde çalışmayı hayal ediyorum... Sözleşme yöneticisi ve metraj uzmanı olarak,” dedi.
Jo, eğitimlerinin maliyetine ilişkin ayrıntıları paylaşmaktan kaçındı.
Günlük çalışma düzeni
Ev yardımcılığı işini eğitimiyle nasıl dengelediği sorulduğunda Jo, çoklu görev yaptığını ve çoğu zaman çalışırken de ders çalıştığını söyledi.
Bazen tamamlaması gereken işleri rüyasında bile görüyor.
Jo, işverenlerinin çok destekleyici olduğunu ve çalışma saatlerinin ders için zaman ayırabilecek kadar yönetilebilir olduğunu ekledi.
“Bu yüzden [işverenim] gibi birine sahip olmak bir nimet, çünkü her patron aynı değil ve bana değer veren birini bulduğum için çok minnettarım.”
Yine de hayaline giden yolun zorlu olduğunu kabul ediyor.
“Sadece teknik becerilerimi kazanmak için izin günlerimden, partilerden, arkadaşlarla buluşmalardan ve dinlenme saatlerimden vazgeçtim...” dedi.
Hayal
Jo, babasını 19, annesini ise 33 yaşındayken kaybettiğini söyledi.
Annesinin ölümü özellikle yürek burkucuydu, çünkü o sırada Filipinler'de sağlık alanında yoğun biçimde çalışıyordu.
“Annem öldüğünde yanında değildim. Başka hastalara bakıyordum ve annemin acı çektiğinden habersizdim...
[Sağlık alanına] olan ilgimi kaybettim, çünkü yüzlerce hastaya baktım ama annemin bana ihtiyacı olduğunda yanında değildim.”
Yine de hayatta olsalardı, kararlarını “tam olarak destekleyeceklerine” inanıyor.
Jo ayrıca kendisini küçümseyen ve ona şüpheyle bakan insanlara aslında minnettar olduğunu söyledi. Çünkü bu insanlar ona daha çok çalışması için güç veriyor.
“Zorluklar öğrenme eğrisinin sadece bir parçası... En büyük risk, hiç risk almamaktır.”
